Był współtwórcą Instytutu Fizyki Jądrowej w Krakowie i jego dyrektorem w latach 1969–1976. Za główne zadanie, podobnie jak Niewodniczański, uważał rozbudowę bazy aparaturowej instytutu. Jego główną troską był rozwój naukowy pracowników, dlatego szczególnie dbał o rozwijanie współpracy międzynarodowej, która znacznie rozszerzyła zakres prowadzonych w kraju badań i pozwalała na bezpośredni dostęp do aktualnych nurtów nauki światowej. Znacząco przyczynił się do rozwoju współpracy naukowej polsko-rosyjskiej. W latach 1966–1968 był wicedyrektorem Zjednoczonego Instytutu Badań Jądrowych w Dubnej. Od 1991 był Pełnomocnym Przedstawicielem Rządu RP w tym Instytucie. Brał czynny udział w opracowywaniu dokumentów normatywnych regulujących działalność tego instytutu. Miał również duży wkład w rozwój współpracy międzynarodowej ZBIJ. W 1997 roku pozyskał grant na Program „Bogolubow-Infeld”, mający na celu współpracę między ZIBJ i polskimi instytucjami.

Od 1966 do chwili odejścia na emeryturę w 1996 był kierownikiem Zakładu Spektroskopii Jądrowej UJ.