Według autorek wychowanie estetyczne w klasycznym ujęciu to kształtowanie wrażliwości człowieka na zjawiska estetyczne: sztukę i piękno. Jest ono, jak twierdzą procesem dwoistym. B. Suchodolski ujmuje go, jako: wychowanie przez sztukę, oraz wychowanie dla sztuki. Dla sztuki to znaczy z myślą o kształtowaniu estetycznej kultury człowieka, jego wrażliwości, jego stosunku do różnorodności zjawisk i wartości estetycznych, istniejących zarówno w świecie natury, jak i w kręgu ludzkich dokonań. „Wychowanie estetyczne w sensie węższym wiąże profesor Suchodolski przede wszystkim z koniecznością wczesnego i systematycznego wprowadzania dzieci i młodzieży w krąg wartości artystycznych. Wychowanie estetyczne w sensie szerszym, ukazuje na tle swoistości potrzeb uczuciowych i wyobrażeniowych współczesnego człowieka, szczególnych możliwości jakie daje sztuka w ich zaspokajaniu, i to w zakresie zarówno treści świadomości i postaw człowieka jak w zakresie inspirowania działań i wyobraźni. […] Wychowanie estetyczne, wychowanie przez sztukę ma zatem stać się pomocą ludziom w organizowaniu życia wartościowego i interesującego, w doznawaniu różnych satysfakcji, w pogłębianiu treści wewnętrznych, ma więc uczestniczyć w podnoszeniu jakości życia”.