Wychowanie estetyczne jest jednym z działów teorii wychowania. Problematyka tą zaczęto się interesować dosyć późno, bo dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku. Sama idea wychowania estetycznego zapoczątkowana została przez F. Schillera w „Listach do estetycznym wychowaniu człowieka”. Była ona jednak uważana za elitarną i nieefektywną. Obecnie wychowanie estetyczne określa się, jako połączenie kształcenia emocjonalnego i kulturalnego, pobudzającego do inteligencji, wrażliwości i twórczej postawy.
Jak pisze K. Kotłowski, wychowanie estetyczne jest jednym z czterech podstawowych celów wychowania, bez którego niemożliwe byłoby kształtowanie osobowości rozwiniętej wszechstronnie.
I. Wojnar i W. Pielasińska uważają, iż wychowanie estetyczne powinno łączyć trzy ogniwa procesu edukacyjnego: przekazywanie wiedzy o zjawiskach artystycznych; stymulowanie przeżyć i doznań w bezpośrednim kontakcie z dziełem czy wytworem kultury oraz pobudzanie własnej ekspresji twórczej dzieci i młodzieży. Dalej piszą: „Wychowanie to w znacznym stopniu dokonuje się w sposób niezamierzony, w czasie słuchania radia, oglądania filmów czy spektakli telewizyjnych. Jego elementami są rozmaite przedmioty otaczające człowieka: domy, sprzęty, plakaty.