W 1928 r. grupa ortodoksyjnych żydów bielskich zwróciła się z prośbą do „Chewra Kadisza”, aby utworzyć dla nich odrębną kwaterę na cmentarzu w Aleksandrowicach. Wcześniej byli oni chowani na Cmentarzu Żydowskim w Białej, uważanym za bardziej przyjazny dla ludności ortodoksyjnej, opłaty za pochówki w sąsiednim mieście były dwukrotnie większe, co stanowiło problem dla uboższej części społeczności. Rozmowy na ten temat ciągnęły się 10 lat (patrz niżej).
W latach 30., ze względu na znaczne wpływy finansowe Bractwa Pogrzebowego „Chewra Kadisza”, Zarząd Gminy Wyznaniowej Żydowskiej (nowa nazwa od 1924 r.) postanowił przejąć kompetencje i rozporządzanie funduszami Bractwa. Po rocznych negocjacjach udało się dojść obu stronom do porozumienia i gmina żydowska przejęła od 1 stycznia 1932 r. władzę nad gromadzeniem i rozporządzaniem finansami, pozostawiając „Chewra Kadisza” wyłącznie kwestie związane z chowaniem zmarłych.
W 1931 r. dwaj członkowie „Chewra Kadisza”, Ignacy Marmor oraz Filip Reich, korzystając z rejestru założonego przez Samuela Braunberga, wykonali nową księgę cmentarną, zawierającą wykaz wszystkich pochowanych w latach 1849–1931. Spis zawierał imię, nazwisko, sektor, rząd i numer grobu. Był on systematycznie uzupełniany, znajdują się w nim nawet wpisy z okresu powojennego.