Dziewczęta są bohaterkami wielu dzieł sztuki. W 1891 roku Kazimiera Skrzyńska zauważała, iż „piosenka jest tak zespolona z postacią dziewczyny, że prawie nie wolno jej milczeć”. Myśl tę rozwijał później Bolesław Leśmian, zauważając istotną – a nierozpoznaną wówczas – dwoistość: stwierdził mianowicie, że „dziewczyna” może służyć za rzeczownik pospolity określający rodzaj, ale i za wyróżnik pewnego typu bohaterki literackiej, zbliżając się w tej roli do imienia własnegoLena Magnone: Kristewa – Leśmian – Konopnicka, Pamiętnik Literacki XCIX, 2008, z. 4, s. 7–22Elżbieta Winiecka: Dystans i pragnienie bezpośredniości: nowoczesna świadomość Bolesława Leśmiana, Poznańskie Studia Polonistyczne Seria Literacka 16 (36). Leśmian napisał także wiersz siedemnastozgłoskowcem zatytułowany „Dziewczyna”, dowodząc w nim, że los człowieka mającego wytyczony cel jest określony poprzez pragnienie.