W latach 1974–1977 wypełniał obowiązki na stanowisku szefa Służb Technicznych – zastępcy dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od 1977 do 1986 był szefem Służby Zakwaterowania i Budownictwa – zastępcą Głównego Kwatermistrza WP. W 1978 awansował na generała dywizji. Nominację wręczył mu 11 października 1978 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. W 1987, z powodu uznania przez Wojskową Komisję Lekarską trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej przeniesiony w stan spoczynku. 3 czerwca 1987 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej.

W okresie stanu wojennego w Polsce (1981-1983) był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju - komisarzem wojskowym w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych.

Przyczynił się do budowy i modernizacji zaplecza technicznego wojska, lotnisk, nowych jednostek obrony przeciwlotniczej, dowodzenia i łączności oraz wielu szpitali wojskowych, sanatoriów, jak również rewaloryzacji zabytków wojskowych.