Silnie oddziaływał na walki frakcyjne w kierownictwie Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. Na V Kongresie Kominternu w czerwcu 1924 roku działał na rzecz krytyków kierownictwa partii i poparł stanowisko frakcji ultrarewolucyjnej w KPRP, która ostatecznie doprowadziła do obalenia dotychczasowego kierownictwa KPRPAndrzej Friszke „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921 – 1926“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 302.

W latach 1923–1925 był członkiem Wojskowej Rady Rewolucyjnej, szefem zaopatrzenia Armii Czerwonej, a w roku 1924 członkiem Komisji Rewizyjnej WKP(b). W latach 1925–1930 był zastępcą komisarza ludowego spraw wojskowych i przewodniczący Rady Wojennej Republiki i zastępcą komisarza ludowego (ministra) Marynarki Wojennej, jednocześnie od roku 1927 przewodniczącym paramilitarnego Osoawiachimu. W latach 1930–1933 był zastępcą przewodniczącego Najwyższej Rady Gospodarki Narodowej, a w latach 1933–1935 szefem Głównego Zarządu Lotnictwa Cywilnego, następnie sekretarzem Rady Związkowej CIK ZSRR.

Delegat na IX, X, XII, XIV–XVII zjazd RKP(b)/WKP(b).