W 1919 roku był zwolennikiem przeniesienia do Polski rewolucji z pomocą Armii CzerwonejNorbert Michta „Julian Marchlewski – Polska, Naród, Socjalizm” PWN 1975, s. 395.. Brał udział w walkach z Wojskiem Polskim w czasie wojny polsko-bolszewickiej, w okresie kwiecień – grudzień 1919 był członkiem Rewolucyjnej Rady Wojennej 16 Armii, a od grudnia 1920 do kwietnia 1921 był członkiem Rady Wojskowo-Rewolucyjnej Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. Ciężko ranny podczas podróży inspekcyjnej na froncieWalentyna Najdus „Lewica polska w Kraju Rad 1918 – 1920“ PWN 1971, s. 242. Jednocześnie od roku 1920 pracował w Biurze Polskim KC RKP, a latem 1920 roku został członkiem Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego w Białymstoku (tzw. Polrewkom). Był jednym z organizatorów Polskiej Armii Czerwonej.

W latach 1921–1923 był wiceprzewodniczącym Czeka (od 1922 GPU). W sierpniu 1923 roku otrzymał misję tworzenia kadr niemieckiej Armii Czerwonej mającej przeprowadzić w Niemczech rewolucję. W tym miesiącu wyjechał pod fałszywym nazwiskiem do Niemiec by wspierać niemieckich komunistów w przygotowywaniu rewolucjiAndrzej Friszke „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921 – 1926“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 181.