Tę „filozoficzną” postać Bohr porzucił wkrótce, pod wpływem dyskusji z Einsteinem. Bohr i jego współpracownicy próbowali następnie wyjaśnić, w jaki sposób formalizm ten odnosi się do wyników doświadczeń wyrażanych w języku fizyki klasycznej. Filozoficzne stanowisko Bohra, kładące nacisk na to, co można powiedzieć o przyrodzie w języku doświadczenia, dokumentował m.in. jego asystent Aage Petersen. Część badaczy interpretuje je jako bliskie filozoficznemu pragmatyzmowi.
Kopenhaga była ważnym miejscem tych debat, ale nazwa „interpretacja kopenhaska” nie była neutralnym, od początku ustalonym tytułem jednej szkoły. Badania historyczne wskazują, że określenie w dzisiejszym sensie upowszechniło się dopiero po II wojnie światowej, szczególnie w późniejszych wypowiedziach Heisenberga, a następnie zaczęło porządkować wcześniejsze spory w bardziej jednolity obraz, niż wynikałoby to z tekstów Bohra, Heisenberga i Pauliego. Powojenne, popularne wykłady Heisenberga, zwłaszcza , utrwaliły ten skonsolidowany obraz tradycji kopenhaskiej.