Pomysł ten uważał za uogólnienie einsteinowskiej koncepcji „pola widmowego” () kierującego cząstkami, a w 1954 roku otrzymał za statystyczną interpretację funkcji falowej Nagrodę Nobla. W 1927 roku Heisenberg ogłosił też zasadę nieoznaczoności. Uzasadnił ją jednak przykładami jakościowymi, bez ogólnego wyprowadzenia. Ścisłą postać matematyczną nadał jej w tym samym roku , dowodząc nierówności w której i oznaczają nieoznaczoności położenia i pędu, a – zredukowaną stałą Plancka. Ograniczenie to nie wynika z niedoskonałości przyrządów, lecz jest wewnętrzną własnością układów kwantowych i stanowi jeden z filarów późniejszego ujęcia kopenhaskiego. Publiczną premierą idei komplementarności był wykład Bohra wygłoszony 16 września 1927 roku w Como, podczas Międzynarodowego Kongresu Fizyków zwołanego dla uczczenia stulecia śmierci Alessandra Volty. W odczycie Bohr po raz pierwszy publicznie przedstawił pojęcie komplementarności. Tytułowy „postulat kwantowy” wyrażał – zdaniem Bohra – samą istotę teorii: przypisanie każdemu procesowi atomowemu zasadniczej nieciągłości, „a raczej indywidualności”, symbolizowanej przez kwant działania. Komplementarność w wersji z Como dotyczyła przy tym koordynacji czasoprzestrzennej i przyczynowości, a nie – jak w ujęciach późniejszych – dualizmu korpuskularno-falowego.