Wschodnie chrześcijaństwo W świecie greckojęzycznym twórczość Dionizego wcześnie doczekała się ortodoksyjnej interpretacji dzięki obszernym przypisom (scholiom) Jana ze Scytopolis i pismom św. Maksyma Wyznawcy. Z pism Dionizego szeroko korzystali m.in. Jan z Damaszku czy German I z Konstantynopola. Teksty te odegrały też fundamentalną rolę dla wschodniego mistycyzmu i teologii Grzegorza Palamasa.
Zachodnie chrześcijaństwo Na Zachód pisma Dionizego dotarły pod koniec VI w. (za sprawą papieża Grzegorza Wielkiego), lecz ich prawdziwy wpływ zaczął się w IX wieku, po tym jak w 827 r. cesarz bizantyjski Michał II podarował kopię dzieł królowi frankijskiemu Ludwikowi Pobożnemu. Zostały one zdeponowane w opactwie św. Dionizego (Saint-Denis) pod Paryżem. Opat Hilduin dokonał pierwszego, dość zawiłego tłumaczenia na łacinę. Dwadzieścia lat później, nowy cesarz Karol II Łysy zlecił irlandzkiemu uczonemu Janowi Szkotowi Eriugenie sporządzenie nowego, dokładniejszego przekładu (ukończonego w 862 r.).