485), co ostatecznie przypisało autora do epoki późniejszej i nadało mu miano "Pseudo-Dionizego Areopagity".
Obecnie przeważa pogląd, że autor był Grekiem, prawdopodobnie mnichem, piszącym w Syrii, uczniem neoplatonika Proklosa. Wysuwano także hipotezy, iż autorem mógł być Piotr Iberyjczyk lub Damascius, ostatni scholarcha Akademii Ateńskiej, jednak nie ma w tej kwestii pełnego konsensusu naukowego.
Teologia Hans von Campenhausen określa Pseudo-Dionizego jako monofizytę, a jego myśl jako mistyczno-neoplatońską. Jego teologia jest silnie mistyczna i wykazuje wielki wpływ neoplatonizmu (szczególnie Plotyna i Proklosa), jak również Klemensa z Aleksandrii czy Ojców Kapadockich.
Według Dionizego całym światem, widzialnym i niewidzialnym, rządzi święty porządek, wyznaczający każdej przeznaczonej do przebóstwienia istocie określone miejsce stosownie do stopnia jej doskonałości: zarówno aniołom, jak i członkom Kościoła. Całość posłuszna jest ruchowi przypływu i odpływu, od Boga do Boga w procesie zstępowania i wstępowania.