W tym środowisku powstała ostatnia, siódma księga dzieła Mechtyldy, która odróżnia się od pozostałych – większy nacisk kładzie na kwestie dogmatyczne i reguły życia we wspólnocie zakonnej.
Klasztor w Helfcie stał się centrum mistycznego doświadczenia Boga dla kobiet, a konsekwencją tego są dzieła Mechtyldy z Magdeburga i jej mistrzyni Mechtyldy z Hakeborn, zredagowane przez Gertrudę Wielką, która również jest autorką własnych pism.
Spływające światło boskości Dzieło składa się z siedmiu ksiąg i nosi tytuł Spływające światło boskości (niem. Das fließende Licht der Gottheit). Zyskało Mechtyldzie wielu zwolenników, lecz także spotkało się z krytyką szczególnie ze strony krytykowanej przez nią hierarchii kościelnej. Z tego względu, jak z powodu i działań wojennych okresu wielkiego bezkrólewia, musiała schronić się w klasztorze w Helfcie.
Spływające światło boskości ma wybitnie osobisty charakter w którym dominuje bezpośrednie i otoczone tajemnicą spotkanie z Bogiem. Język zastosowany przez Mechtyldę dla opisu związku duszy z Bogiem, nie różni się wiele od języka trubadurów niemieckich – minnesangerów, jest bogaty, pełen uniesienia i gorącego uczucia.