W latach 1954–1956 był zastępcą profesora i docentem w Katedrze Historii Polski Uniwersytetu Łódzkiego.
W 1956 objął utworzony dla niego Zakład Historii Kultury Materialnej w Katedrze Etnografii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1957 został kierownikiem katedryJasiewicz Zbigniew, Bogusław Linette, Zofia Staszczak; Tradycja i przemiana. Studia nad dziejami i współczesną kulturą ludową, UAM, Poznań 1978, s. 5. i kierował nią do 1979. W 1959 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1966 – zwyczajnym. Pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficzno-Historycznego UAM (1962–1964), a następnie prorektora uczelni (1965–1968).
Pracował także w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk. W 1975 doprowadził do utworzenia Komitetu Nauk Etnologicznych Polskiej Akademii Nauk i kierował nim do śmierci.
Po przejściu na emeryturę na UAM w 1984 nadal prowadził wykłady i seminarium magisterskie. Wypromował 36 doktorów i ponad 150 magistrów.
Był przewodniczącym rady naukowej Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie.
Zmarł 6 lipca 1987 w trakcie wykonywania obowiązków dydaktyczno-naukowych. Jego prochy zostały złożone na cmentarzu junikowskim w Poznaniu.