Kiedy doszło do ataku zbuntowanych żołnierzy Taufik zdołał zbiec do innego pałacu przemieszczając się pomiędzy płonącymi budynkami niszczonego miasta. Wicekról dowiódł swej odwagi także podczas epidemii cholery rok później.
Powrócił do Kairu po bitwie pod Tel-e-Kebir. Zgodził się na przeprowadzenie reform żądanych przez Wielką Brytanię i objął władzę, sprawując ją pod nadzorem specjalnego komisarza – Lorda Dufferina.
Gdy w Aleksandrii wybuchła epidemia cholery, domagał się odwiedzenia miasta. Podczas wizyt w szpitalach, których głównym celem było dodanie otuchy chorym osobom, towarzyszyła mu żona.
W 1884 lord Baring ponownie udał się do Egiptu jako konsul generalny Wielkiej Brytanii. Jego pierwszym zadaniem było nakłonienie Taufika do opuszczenia Sudanu przez wojska okupacyjne. Należy pamiętać, że w tym okresie nadal kwitł proceder łapania i sprzedawania niewolników na terenach na południe od Egiptu. Taufik wyraził zgodę na wycofanie armii z Sudanu aż pod Wadi Halfę.
Podczas negocjacji pomiędzy Anglikami a Turkami w 1886 Taufik zachował się lojalnie wobec sułtana tureckiego, który nadal pozostawał jego suwerenem. Taufik przedstawiał swego protektora z szacunkiem i przyjaźnią.