W kolejnych latach to jego brakowało w turnieju (formalnie oddał zatem walkowerem finał 1908), ale pojawił się ponownie w ostatniej edycji przedwojennej (1914) i w finale All Comers wygrał z Otto Froitzheimem, a następnie pokonał Anthony’ego Wildinga (triumfatora czterech poprzednich turniejów). Po kilkuletniej przerwie spowodowanej I wojną światową w 1919 roku wznowiono rozgrywki wimbledońskie i Brookes przystąpił do turnieju jako obrońca tytułu od razu w finale, w którym uległ w trzech setach Geraldowi Pattersonowi. Jeszcze raz pojawił się na Wimbledonie w 1924 roku, dochodząc do ćwierćfinału.
W 1911 roku Brookes wygrał Australasian Championships (obecnie Australian Open), pokonując w finale Horace’a Rice’a.
Na koncie miał także szereg sukcesów deblowych na najważniejszych imprezach. W 1905 roku na Wimbledonie w parze z Alfredem Dunlopem zakończył udział na finale turnieju pretendentów (porażka z Frankiem Riseleyem i Sidneyem Smithem), ale w 1907 i 1914 roku (w obu przypadkach z Anthonym Wildingiem) wygrywał rywalizację w grze podwójnej. W 1919 roku razem z Geraldem Pattersonem stworzył pierwszą australijską parę, która wygrała U.S. National Championships (w finale pokonali Vincenta Richardsa i Williama Tildena).