W kolejnych dwóch turniejach międzystrefowych (Leningrad 1973 i Biel 1976) nie zdołał wywalczyć awansu do grona pretendentów, zajmując odpowiednio V1973 Leningrad Interzonal Tournament i VII miejsce1976 Biel Interzonal Tournament.
Lata 1979–1980 okazały się najlepszymi w jego szachowej karierze. Najpierw samodzielnie zwyciężył w turnieju strefowym w Lucernie, następnie zajął III miejsce w turnieju międzystrefowym w Rio de Janeiro (1979)1979 Rio de Janeiro Interzonal Tournament, co dało mu bezpośredni awans do ósemki pretendentów. W ćwierćfinale pokonał 5½ – 4½ Andrása Adorjána (Bad Lauterberg 1980), w półfinale odniósł zwycięstwo 6½ – 4½ nad Lajosem Portischem (Abano Terme 1980), by w finale tego cyklu (Merano 1980) spotkać się z Wiktorem Korcznojem. Przy stanie 4½ – 3½ dla Korcznoja, niespodziewanie zrezygnował z dalszej gry, tłumacząc to zbyt wielkim szumem medialnym, wywołanym przez dziennikarzy zachodnioniemieckich, kreujących go na przyszłego mistrza świata1979-81 Candidates Matches.
W kolejnym cyklu rozgrywek wystąpił w meczach pretendentów, otrzymując miejsce w ósemce jako finalista poprzedniej edycji.