w Przemyślu i Dniepropietrowsku, a w czerwcu 1941 został skazany za nielegalne przekroczenie granicy na 5 lat zesłania w Kirowie, gdzie pracował przy wyrębie lasu.
Zwolniony po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej na mocy układu Sikorski-Majski, odbył spotkanie z komisarzem ludowym spraw wewnętrznych Ławrientijem Berią i pod koniec września 1941 objął stanowisko zastępcy szefa sztabu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, płk. dypl. Leopolda Okulickiego. 11 grudnia 1941 roku został mianowany pułkownikiem dyplomowanym w korpusie oficerów kawalerii, a na początku 1942 – zastępcą dowódcy 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty, gen. Tokarzewskiego-Karaszewicza, w Uzbeckiej SRRM. Wańkowicz, s.128.. Po ewakuacji do Chanakin w Iraku objął we wrześniu 1942 dowodzenie 6 Samodzielną Brygadą Strzelców – najpierw w składzie 6 Dywizji Strzelców (poprzednio 6 DP), a po jej rozwiązaniu w ramach reorganizacji Armii Polskiej na Wschodzie od marca 1943 w składzie 5 Kresowej Dywizji Piechoty, w której był zastępcą dowódcy, płk. Nikodema Sulika. 30 kwietnia 1943 rozmawiał ze swym przyjacielem gen. Tadeuszem Klimeckim, szefem sztabu Naczelnego Wodza gen. Władysława Sikorskiego, zapewniając go, że spisek antyrządowy rtm. dypl. Jerzego Klimkowskiego przeciwko gen.