Do centralnych tematów twórczości Bierdiajewa należy dialektyka między „boskim” i „ludzkim” elementem rzeczywistości. Z kolei prawie wszystkie one zdają się koncentrować wokół idei Bogoczłowieczeństwa.
Jednym z centralnych tematów jego dociekań filozoficznych była filozofia miłości. W 1907 opublikował artykuł Metafizyka płci i miłości () w czasopiśmie Pieriewał (). Inne prace, w których najszerzej poruszał problem płci i kobiet, to: Rozważania o egzystencji, Sens twórczości, O przeznaczeniu człowieka oraz Autobiografia filozoficzna. Na rozumienie miłości przez Bierdiajewa bardzo duży wpływ mieli tacy myśliciele, jak Władimir Sołowjow i Wasilij Rozanow.
W swej filozofii miłości Bierdiajew był zwolennikiem poglądu, że pierwszy człowiek – Adam, stworzony na obraz Boży, nie był u swych początków ani mężczyzną, ani kobietą. Dopiero na skutek grzechu pierworodnego ujawniła się differentia elementu żeńskiego i męskiego. Rozpad Androgyna wywarł deformujący skutek na obraz Boży w człowieku. Pomimo tego, człowiek pozostaje u swych praźródeł istotą androgyniczną. Według Bierdiajewa, Androgynem był także Jezus Chrystus, który na nowo zjednoczył mężczyznę i niewiastę w jeden androgyniczny obraz.