pierwszy stan – duchowieństwo (bez podziału majątkowego) drugi stan – rycerstwo/arystokracja (w przeciwieństwie do Polski biedni rycerze z czasem stracili przywileje i herby) tzw. stan trzeci – pozostała część populacji
Państwa skandynawskie rycerstwo/szlachta duchowieństwo (po reformacji stan ten przestał istnieć) mieszczaństwo chłopi säädytön (osoby pracujące najemnie lub bez pracy; bez stałego miejsca zamieszkania lub jego pozbawione)
Ruś, Rosja (przed reformami Piotra Wielkiego) bojarzy (arystokracja o genealogii sięgającej pradziejów) dworianie (odpowiednik rycerstwa, które nie mogło się legitymizować długą tradycją) miestniczestwo (uprzywilejowana grupa o charakterze „dziedzicznych urzędników”) lud (prawnie nie rozróżniano mieszczan od chłopów) chołopi (ludzie, którzy stracili prawa społeczne przez przestępstwo lub samosprzedaż)
Formalnie kraje nieeuropejskie nie posiadały stanów społecznych, jednak można wyróżnić elementy o strukturze podobnej (np. tureccy spahisi).