Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału, kara dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości warunkowego przedterminowego zwolnienia stanowi naruszenie art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, zakazującego tortur, nieludzkie­go i po­ni­ża­ją­ce­go trak­to­wa­nia i karania. Możliwość warunkowego przedterminowego zwolnienia nie oznacza jednak zapewnienia skazanemu prawa do wcześniejszego opuszczenia zakładu karnego – należy ją rozumieć jako okresową kontrolę dalszej zasadności odbywania przez niego kary, dokonywaną przez władze krajowe. Kontrola taka ma na celu ustalenie poprawy i postępów w resocjalizacji więźnia, a skazany już od momentu wydania wyroku musi znać zasady jej prowadzenia oraz wiedzieć, jakie warunki powinien spełnić, aby przedterminowe zwolnienie stało się w jego wypadku możliwe. Try­bu­nał stanął przy tym na sta­no­wi­sku, że nie jest wystarczające wprowadzenie do prawa krajowego regulacji umożliwiających ułaskawienie skazanego na karę bezwzględnego dożywotniego pozbawienia wolności przez głowę państwa, zwol­nie­nie go z za­kła­du karnego ze względów humanitarnych (np. z powodu ciężkiej, nieuleczalnej choroby) lub też przyjęcie amnestii przez parlament.