Współczesność stała pod znakiem rzezi Ormian i rozdwojenia narodu na frakcję narodową i prosowiecką. Odbiło się to również na literaturze. Wprawdzie dzięki staraniom władz sowieckich powstał tzw. Matenadaran, instytucja, mająca na celu gromadzenie i opisywanie literackiego dorobku Ormian, to jednak restrykcyjna i ludobójcza polityka władz sowieckich uniemożliwiła swobodny rozwój literatury ormiańskiej. W latach 20.–50. XX w. tworzone były głównie panegiryki na cześć władzy bolszewickiej oraz tzw. produkcyjniaki.
Po odzyskaniu przez Armenię niepodległości w 1989 r. literatura ormiańska stanęła wobec nowych wyzwań. Czynnikiem hamującym rozwój literatury były wojny o Górski Karabach, trzęsienie ziemi w 1988, postępująca pauperyzacja społeczeństwa i masowa emigracja.
Czasami do literatury ormiańskiej zaliczane są pisarze, tworzący w diasporze. W Polsce byli to m.in.: Szymon Szymonowic, Szymon Zimorowic, Józef Bartłomiej Zimorowic, Grzegorz Piramowicz, Kajetan Abgarowicz, Sadok Barącz. Wielu z nich tworzyło jednak w języku polskim i ich twórczość często jest pomijana w opisie dziejów literatury ormiańskiej. Podobnie jest z twórczością pisarzy tworzących współcześnie w diasporze. Do najwybitniejszych współczesnych pisarzy pochodzenia ormiańskiego, działających w XX w. należy np. William Saroyan.