Praworęczny zawodnik, przygodę z tenisem kontynuował jeszcze jako 80-latek – w roku 1996 był liderem klasyfikacji amerykańskiej w kategorii powyżej 80 lat w singlu i deblu. Zdobył szereg tytułów mistrza USA w rozmaitych kategoriach wiekowych, na różnych nawierzchniach i we wszystkich dyscyplinach (w singlu, deblu i mikście, a nawet w specjalnej deblowej kombinacji ojciec-syn). W roku 1952 jako 38-latek był najstarszym finalistą mistrzostw USA (pięć tygodni starszy od Billa Larneda w roku 1911), w roku 1957 jako 43-latek najstarszym reprezentantem USA w Pucharze Davisa. Jest również najstarszym deblowym mistrzem Wimbledonu (43 lata w roku 1957). W roku 1972 został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (0–1)
Gra podwójna (5–9)
Gra mieszana (0–1)
Przypisy
Bibliografia
Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997
Kategoria:Absolwenci University of Miami Kategoria:Amerykańscy stulatkowie Kategoria:Amerykańscy tenisiści Kategoria:Triumfatorzy Wimbledonu Kategoria:Triumfatorzy US Open Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Ludzie urodzeni w Waszyngtonie Kategoria:Zmarli w 2016