Wziął udział w kongresie założycielskim partii i startował jako kandydat partii w wyborach parlamentarnych w 1965 roku. Jako kandydat zdobył mniej niż pięćdziesiąt głosów.
W 1966 roku trafił do Komitetu Centralnego L-DPA jako członek bez prawa głosu, a wiosną 1967 roku uzyskał pełne członkostwo w KC. Po rozłamie wstąpił do frakcji Chalk, której to udało się dostać do parlamentu w wyniku wyborów z 1969 roku. Wybory okazały się dla Amina sukcesem, a on jako członek parlamentu starał się pozyskać w siłach zbrojnych wsparcie PasztunówSaikal, Farhadi & Nourzhanov 2006, s. 163.. Amin jako członek parlamentu użył swojej pozycji do walki ze zjawiskami, które uważał za imperializm, feudalizm i stał w opozycji przeciw „zgniłemu” reżimowi, monarchii. W swych wystąpieniach na forum parlamentu ostro krytykował afgańską monarchię i domagał się demokratyzacji życia społeczno-politycznego. Amin sam powiedział, że jego członkostwo w parlamencie jest niezbędne do kontynuowania walki klasowej przeciwko burżuazji. W tym czasie pogorszyły się relacje między frakcją L-DPA Parczam a Chalk. Amin jako jedyny członek Chalk w parlamencie nie współpracował z liderem Parczam, Babrakiem Karmalem. Amin później wspominał te wydarzenia z gorycząMale 1982, s. 49..