W tym ostatnim filmie też Hindus reprezentuje Indie prowadząc restaurację z kuchnią indyjską (ale w Londynie). Naina z matką i rodzeństwem klęcząc modlą się o zmianę w swoim życiu, o zesłanie im anioła, który wprowadzi do ich rodziny radość, pomoże w pojednaniu się. I Bóg zsyła go pod postacią Amana. Do modlącej się w kościele mamy Nainy podchodzi skruszona babcia prosząc ją o wybaczenie za ból, jaki sprawiała jej latami obwiniając ją o śmierć syna. Akcenty chrześcijańskie występują nie tylko w filmach kręconych na skolonizowanym kiedyś przez Portugalczyków Goa jak w Namiętność, ale też m.in. w Mujhse Dosti Karoge!, Żona dla zuchwałych, Hum Tum, Heyy Babyy, Home Delivery: Aapko... Ghar Tak, czy Athadu. Matka przyjeżdża z Amanem do Nowego Jorku szukając dla niego ratunku w szpitalach amerykańskich. Dzieli z nim nadzieję na wyleczenie chorego serca, a potem strach przed śmiercią. Aman oczekuje od niej wsparcia bez nadziei budowanej na kłamstwie. Tylko ona rozumie, co czuje Aman, gdy wszyscy się cieszą z uzgodnienia małżeństwa między Nainą a Rohitem. Motyw silnej więzi matki z synem też m.in. w – Iqbal, Yogi, Nijam, Czasem słońce, czasem deszcz, Duplicate, Chatrapati. Opiekująca się Rohitem Kantabe widząc Amana obejmującego Rohita przypuszcza, że łączy ich związek homoseksualny.