Gdy wartości zmierzone przekraczały wartości uznane za dopuszczalne, następowało samoczynne zatrzymanie Łunochoda. Skręty dokonywane były za pomocą zróżnicowania prędkości obrotów kół znajdujących się po przeciwnych stronach pojazdu, dzięki czemu pojazd mógł wykonywać nawet obroty w miejscu. Lądownik wraz z łazikiem miał masę 1814 kg, a sam łazik 840 kgZa Encyclopedia Astronautica. Serwis AstroNews podaje 756 kg.„Loty międzyplanetarne”, Olgierd Wołczek i „15 lat podboju kosmosu”, E. Staniewski, podają masę 756 kg.Astronautyka, nr 3/rok 1987 wolumin 151 strona 7 podaje 756 kg.. Pojazd Łunochod miał wysokość 135 cm, długość 170 cm i szerokość 160 cm. Pracował tylko w czasie dni księżycowych – niektóre pomiary fizyczne, takie jak badanie kosmicznych źródeł promieniowania rentgenowskiego, kontynuowano także w nocy. Przed nadejściem nocy pokrywa pojazdu była zamykana, a wnętrze było ogrzewane ciepłem wydzielanym przez rozpad izotopu promieniotwórczego, który był umieszczony w specjalnym pojemniku, przymocowanym z tyłu na zewnątrz pojazdu. Ciepło było rozprowadzane za pośrednictwem gazu krążącego w układzie rur grzejnych.