angielskie tłumaczenie pt. Book of Beasts wydał w Londynie w 1954 r. Terence Hanbury White), w trzynastowiecznej encyklopedii przyrodniczej Der naturen bloeme (1270) flamanda Jacoba van Maerlanta i w siedemnastowiecznej The Historie of Serpents or The Second Booke of Living Creatures (1608) Edwarda Topsella. Maerlant nie tylko pisze o dziwnym ruchu „ansibeny”. Wspomniał też, iż obie głowy mogą zarówno połknąć ofiarę, jak i walczyć.
W innym opisie stwór posiada dwa łby umieszczone na dwóch wężopodobnych szyjach, położonych po przeciwnych stronach korpusu ptaka, dwa silne skrzydła i parę ptasich łap. Dzięki swej niecodziennej budowie to jadowite zwierzę może czuwać bez przerwy, bowiem kiedy jeden łeb śpi, drugi czuwa, a gdy drugi wypoczywa, pierwszy pilnuje spokoju towarzysza.
O amfisbaenie pisali poeci, np. John Milton, Alexander Pope i lord Alfred Tennyson, przedstawiali ją też malarze i rzeźbiarze.
Istnienie zwierzęcia obalił Thomas Browne w swoim dziele Pseudodoxia Epidermica; or, Enquiries into Very Many Received Tenets and Commonly Presumed Truths (1646), znanym też jako Vulgar Errors, w którym rozprawił się z bestiariuszami jako źródłem informacji naukowej.
Zobacz też amfisbeny – gady łuskonośne
Linki zewnętrzne
Kategoria:Istoty w mitologii greckiej