Działania po wojnie (1945–1998) Po demobilizacji w latach 1946–1947 pracował w English Electric. W lipcu 1947 na prośbę rektora Politechniki Warszawskiej powrócił do kraju i rozpoczął wykłady na PW oraz w Szkole Inżynierskiej Wawelberga i Rotwanda. Zaczął organizować Zakład Trakcji Elektrycznej w Głównym Instytucie Elektrotechniki z myślą o budowie warszawskiego metra. W 1948 obronił z wyróżnieniem pracę doktorską na PW, a rok później stanął na czele Zakładu Trakcji Elektrycznej. W grudniu 1949 został aresztowany, posądzony o szpiegostwo i skazany na 8 lat więzienia. Ostatecznie został wypuszczony po 5 latach w 1954 dzień po śmierci ojca.
Po uwolnieniu powrócił do pracy naukowej. Wznowił działalność na PW, gdzie na przykładzie Warszawy opracował pierwszą w Polsce koncepcję układu komunikacyjnego dla szybko rozwijających się aglomeracji miejskich. W 1956 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1958 objął stanowisko dziekana Wydziału Elektrycznego PW. Był nim do 1962, kiedy to również uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1964–1969 ponownie był dziekanem i równolegle pracował w zorganizowanym przez siebie Zakładzie Komunikacji Miejskiej w Instytucie Gospodarki Komunalnej.