Na kongresie w Chapel Hill Polskę reprezentował Mieczysław Brahmer.
Kryzys literatury porównawczej O kryzysie w literaturze porównawczej zaczęto mówić po kongresie w Chapel Hill i wystąpieniu René Welleka. Zdaniem niektórych badaczy komparatyści zbyt wiele dyskutowali nad przedmiotem i metodami swej pracy. Tak uważał między innymi René Etiemble, który do przyczyn kryzysu zaliczył również różnice metodologiczne, jakie w badaniach porównawczych stosowały szkoła francuska i amerykańska. Komparatyści francuscy stosowali w badaniach porównawczych metodę historyczną Lansona, dla którego rzetelne poszukiwanie historyczne było kluczem do analizy dzieła. Szkoła amerykańska, z której wywodził się między innymi René Wellek, nie popierała historyzmu. Wellek wysunął również propozycję zaniechania podziału na literaturę porównawczą i powszechną (podział ten zaproponował Paul van Tieghem – przedstawiciel szkoły francuskiej) oraz przekraczanie granic narodowych w badaniach literatur.
Zobacz też
intertekstualność komparatystyka prawnicza
Bibliografia Halina Janaszek-Ivaničková: O współczesnej komparatystyce literackiej, Warszawa 1980 René Etiemble: Porównanie to jeszcze nie dowód, w: „Pamiętnik Literacki” 1968, zeszyt 3 René Wellek: Kryzys literatury porównawczej, w: „Pamiętnik Literacki” 1968, zeszyt 3
*