Domeyki 1-4, 6, 8-10, 12, jak i cały układ urbanistyczny osiedla znajdują się w gminnej ewidencji zabytków. Nazwy ulic na terenie osiedla pochodziły od nazwisk poległych w czasie I wojny światowej legionistów: Franciszka Pększyca-Grudzińskiego, Włodzimierza Koniecznego i Tadeusza Wyrwy-Furgalskiego.
W czasie II wojny światowej osiedle stanowiło część dzielnicy niemieckiej: mieszkańców wysiedlono pod koniec 1939 i na początku 1940 r. Zmieniono też nazwy ulic: najpierw w 1940 r. Pększyca-Grudzińskiego na Gartenstrasse, a później w 1944 r. Koniecznego na Tilsiterstrasse, zaś Wyrwy-Furgalskiego na Memelstrasse. Domy zostały zajęte przez urzędników Generalnego Gubernatorstwa z przeznaczeniem na Beamten Siedlung (osiedle urzędnicze). Po wojnie część domów zajęli na krótko wojskowi radzieccy; następnie wiele z nich było objętych przymusowym kwaterunkiem. Wkrótce ulice znów uzyskały nowych patronów: ul. Pększyca-Grudzińskiego – Ignacego Domeykę (do 1994 r. Domejkę), ul. Koniecznego – Maurycego Beniowskiego, zaś ul. Wyrwy-Furgalskiego – Daniela Chodowieckiego. Do 1970 r. ulice osiedla nie były w większości wyasfaltowane, jedynie ul. Domeyki i fragment ul. Beniowskiego pokrywały prostokątne płyty z betonu cementowego;