Podkreślono, że niemowlęta regularnie odwiedza lekarz miasta i wraz z prezydentem czuwa nad ich potrzebami.
Na przełomie wieków XIX i XX wśród robotników łódzkich narastały nastroje niezadowolenia z warunków pracy i niskich wynagrodzeń. Młodzież szkolna domagała się zaprzestania rusyfikacji. W maju 1892 roku wybuchł w Łodzi sześciodniowy strajk powszechny, nazwany później buntem łódzkim, zakończony krwawą interwencją carskiego wojska i policji. W 1905 roku, po licznych strajkach, doszło w czerwcu do wybuchu powstania, które w ciągu trzech dni zostało równie krwawo stłumione przez carskie władze. Wydarzenia te nie zachwiały jednak prezydenturą Władysława Pieńkowskiego. Jej kres położył dopiero wybuch I wojny światowej.
Ocena prezydentury thumb|right|Willa „Trianon” przy d. pasażu Meyera (ob. ul. Moniuszki 5) – w niej znajdowało się mieszkanie Władysława Pieńkowskiego (grudzień 2012) Władysław Pieńkowski był najdłużej rządzącym Łodzią prezydentem, sprawował urząd przez prawie 32 lata. Gdy objął fotel prezydencki, Łódź zamieszkiwało niespełna 100 000 osób (w 1882 r. 96 863 mieszkańców ogółem, w tym 49 592 mieszkańców stałych), gdy go opuścił – była już miastem niemal półmilionowym (w 1914 r.