w starszych opracowaniach pojawia się data „przed 972”W. Dworzaczek, Genealogia, tabl. 84.. Wiadomo, że małżeństwo to zapośredniczył możnowładca Beled (Beliud).
Gejza, gdy przejął we władanie miasto Veszprém, dawną siedzibę księcia Fajsza, przekazał go żonie. Zasługą Sarolty było wybudowanie tamtejszej rotundy św. Jerzego.
Odegrała pewną rolę w chrystianizacji Węgier. Jak pisał w Żywocie św. Wojciecha Bruno z Kwerfurtu: Pod jej rządami przyjęło się chrześcijaństwo, lecz zmieszawszy się z pogaństwem stało się religią skażoną, a to ospałe i trwożliwe chrześcijaństwo zaczęło być gorsze niż barbarzyństwoCyt. za: G. Györffy, Święty Stefan I, s. 97.. Dodawał też, że pod koniec życia męża dzierżyła w swym ręku całe państwoCyt. za: G. Györffy, Święty Stefan I, s. 128..
Sarolta owdowiała jesienią 997 roku. Władzę po Gejzie miał objąć jego syn Stefan I. W dynastii Arpadów dziedziczenie tronu regulowała zasada senioratu, dlatego pretensje zgłosił najstarszy z rodu Koppány, władca księstwa Somogy. Obok tronu domagał się, zgodnie z zasadą lewiratu, ręki Sarolty. Zgodnie z tradycją po śmierci władcy do intronizacji nowego księcia władzę sprawowała księżna-wdowa.