Wykładał chemię nieorganiczną na Wydziale Przyrodniczym Towarzystwa Kursów Naukowych (1915-1918) i Wolnej Wszechnicy Polskiej (1919-1920) w Warszawie (kierował Katedrą Chemii Nieorganicznej).
W 1920 uzyskał stanowisko docenta na Uniwersytecie Poznańskim na podstawie pracy Ueber die Abhängigkeit der Elektrosmose von den chemischen Eigenschaften des Diaphragmas. Został profesorem nadzwyczajnym tej uczelni i objął Katedrę Chemii Ogólnej na Wydziale Rolniczo-Leśnym. W 1924 został mianowany profesorem zwyczajnym, w roku akademickim 1924/1925 pełnił funkcję dziekana Wydziału Rolniczo-Leśnego. Zaprojektował i kierował budową gmachu Zakładu Chemii Ogólnej Uniwersytetu Poznańskiego. W 1920 został członkiem zwyczajnym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Był również członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności (od 1950), a w latach 1936–1937 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Chemicznego. W czasie II wojny światowej uczestniczył w tajnym nauczaniu na poziomie uniwersyteckim.