Dowódca niemieckiej 8 Armii po bitwie pod Gąbinem uznał sytuację za beznadziejną. Trzeba zauważyć, iż generał von Prittwitz nie odznaczał się raczej stanowczością charakteru i zdecydowaniem. Według powszechnych opinii karierę i szybkie awanse zawdzięczał sympatii cesarza: umiał wzbudzić przy stole zainteresowanie cesarza wesołymi opowiastkami i sprośną plotką. Szef Sztabu Generalnego Helmuth von Moltke (młodszy) przez wiele lat starał się go usunąć z dowodzenia 8 Armią, silniejsze były jednak koneksje von Prittwitza. Także w czasie bitwy pod Gąbinem popadał w stany krańcowe – od początkowego uniesienia na wieść o postępach niemieckich, do skrajnego pesymizmu – po otrzymaniu informacji o załamaniu się natarcia. Wytworzony w jego wyobraźni obraz klęski został dodatkowo pogłębiony meldunkami dowódcy XX Korpusu, który donosił o znacznym zbliżeniu się 2 Armii generała Samsonowa i przesunięciu jej lewego skrzydła bardziej na zachód.