Mimo dużej siły ognia (działa 32-funtowe w głównej baterii), modyfikacja taka jednak nie była zbyt udana.
Uzbrojenie XVIII i XIX-wiecznych fregat stanowiło 30-50 dział, z czego 20-30 najcięższych dział stanowiło główną baterię, usytuowaną na zakrytym pokładzie działowym. Największe francuskie i rosyjskie fregaty żaglowe I połowy XIX wieku miały do 60 dział. W drugiej połowie XVIII wieku typowym wagomiarem dział w głównej baterii były działa 12-funtowe, lecz na przełomie XVIII i XIX wieku, w okresie wojen napoleońskich, typowym wagomiarem artylerii głównej fregat stały się armaty 18-funtowe. Pod koniec XVIII wieku amerykańska seria dużych fregat typu Constitution została uzbrojona w działa 24-funtowe, co dawało im przewagę nad angielskimi odpowiednikami w wojnie brytyjsko-amerykańskiej 1812 roku (sporadycznie działa takie stosowano na fregatach jeszcze przed nimi). W ciągu następnych lat wagomiar uzbrojenia rósł i fregaty z lat 20. XIX wieku nosiły już działa 32-funtowe, lecz o krótszej lufie i mniejszym ciężarze i skuteczności, a fregaty z połowy XIX wieku miały już na ogół takie same działa 32-funtowe w głównej baterii, jak okręty liniowe, jedynie w mniejszej liczbie. Masa salwy burtowej fregat żaglowych z połowy XIX w. dochodziła do 450-500 kg.