Artyleria fregat składała się z dział umieszczonych w bateriach burtowych, tak więc na każdą burtę mogła strzelać jedynie połowa dział. Ostatecznie ustalona klasa fregat charakteryzowała się tym, że posiadały tylko jeden pokład działowy, ciągnący się przez prawie całą długość kadłuba i zakryty pokładem górnym. Na odkrytym pokładzie górnym ustawiano ponadto lżejsze działa i karonady (okręty liniowe miały więcej zakrytych pokładów działowych, a korwety miały całe uzbrojenie na odkrytym pokładzie górnym). Górny pokład fregat czasami bywał zakryty jeszcze jednym, lekkim pokładem ochronnym (spardekiem), który jednak nie stanowił pokładu działowego i nie ustawiano na nim dział. Fregaty klasycznej postaci miały działa nie na całej długości pokładu górnego, ale silniejsze jednostki tej klasy miały dwa pełne rzędy dział, mimo to lżejszych od dwurzędowych liniowców. Należy dodać, że na przełomie XVIII i XIX wieku na duże fregaty przebudowano część mniejszych okrętów liniowych, ścinając im kasztele i wyższe pokłady działowe. Ich zaletą było przenoszenie cięższych dział w baterii. W ten sposób powstał m.in. holenderski 44-działowy „Mars” z 1795 roku. Na większą skalę Brytyjczycy przebudowali tak w latach 1816–1845 część 74-działowych okrętów liniowych.