Prawdy te ostatecznie usystematyzował Magisterium Kościoła:
Różnica między demonem a Szatanem Chociaż w języku potocznym terminy „demon”, „diabeł” i „Szatan” są często stosowane zamiennie, ścisła teologia dogmatyczna wprowadza tu wyraźne rozróżnienie hierarchiczne. Zwracała na to uwagę m.in. katolicka psychiatra prof. Wanda Półtawska, odwołując się do wykładów dogmatyka ks. prof. Ignacego Różyckiego: Szatan (pisany dużą literą) to imię własne konkretnego, najpotężniejszego z upadłych aniołów (wodza), który był inicjatorem buntu w niebie. Demon oraz diabeł (pisane małą literą) to nazwy pospolite, oznaczające każdego innego z miriadów upadłych aniołów, którzy stanowią hierarchicznie zorganizowane królestwo ciemności podległe Szatanowi.
Działanie demonów Według doświadczeń katolickich egzorcystów (m.in. ks. Gabriela Amortha) i mistrzów życia duchowego (m.in. św. Ignacego Loyoli w jego Ćwiczeniach duchownych), demony działają wobec ludzi na dwóch głównych płaszczyznach. Pierwszą jest działanie zwyczajne (kuszenie). Jest to podstawowa aktywność demonów wobec każdego człowieka. Polega na podsycaniu złych skłonności, wpływaniu na wyobraźnię, emocje oraz siewie kłamstwa i lęku, aby odciągnąć duszę od Miłosierdzia Bożego.