W latach 1532-1549 odnotowany został właściciel wsi Jan Iwieński z Iwna i Tomic syn Jerzego. W 1532 pozwał on Jana Rusieckiego o to, że spowodował zalanie ról i lasów w Iwnie i Wiktorowie. W 1535 Jan podkomorzy kaliski pozwany został przez Jana Rusieckiego o to, że wszedł z 6 pomocnikami do lasu Jasionki w Wiktorowie i przez zniszczenie grobli spowodował, że gwałtownie płynąca woda zalała staw w Wiktorowie oraz inny staw w Iwnie. W 1549 Jan Iwieński dał swojej żonie Barbarze z Chodzieży w dożywocie m.in. całe Wiktorowo oraz Iwno.
Miejscowość odnotowały również historyczne rejestry podatkowe. W 1508 wieś zapłaciła wiardunki wojenne od 10 łanów, karczmy oraz młyna. W 1509 miał miejsce pobór od 8,5 łana osiadłego, połowy łana opuszczonego, od karczmy, oraz od dwóch młynów. W 1510 wieś należała do pana Brudzyńskiego z Iwna, gdzie Brudzyńscy mieli dobra już wcześniej. Posiadał on we wsi 10 łanów osiadłych oraz dwa łany opuszczone, uprawiane przez pana Brodzińskiego, a także dwa młyny wodne, w tym jeden opuszczony. kmiecie wiktorowscy uprawiali 4 łany opuszczone w Ruścach Małych w zamian za czynsz. W 1553 pobrano we wsi podatki od 3 łanów osiadłych. W 1563 miał miejsce pobór od 12 łanów kmiecych, jednego młyna dorocznego o dwóch kołach wodnych oraz od karczmy.