Część historycznych informacji o wsi pochodzi ze źródeł kościelnych. W latach 1442-1444 wspomniany został Janusz pleban w Iwnie, Anna dziczka w Iwnie oraz Jan były sołtys w Iwnie, którzy pozwani zostali przez Mikołaja Kota Świekockiego plebana w Spławiu koło Poznania o dziesięciny w postaci wiardunku z Iwna Polskiego, Iwna Niemieckiego oraz z Wiktorowa. W 1453 biskup poznański Andrzej Bniński przyznał dziesięciny w postaci wiardunku pobierane z Iwna, Iwna Polskiego i Wiktorowa plebanowi w Spławiu. Pleban ten otrzymał należne mu dwie grzywny od wiktorowskich kmieci. W 1469 oficjał poznański Mikołaj Sobocki wydał wyrok w sporze pomiędzy Maciejem plebanem ze Spławia, a Andrzejem, synem Krystyna, plebanem w Iwnie, który głosił, że wiardunki dziesiętne z Wiktorowa nalały do Spławia. W 1510 do plebana w Spławiu należały 2/3 dziesięciny w postaci małdratu z Wiktorowa, a 1/3 należała do komandora joanitów poznańskich, a opłata zwana "meszne" z Wiktorowa płacona była plebanowi z Iwna.