Wieś odnotowały także historyczne rejestry podatkowe. W 1530 miał miejsce pobór we wsi od 4 łanów. W 1563 pobrano podatki z 7,5 łana oraz karczmy dorocznej. W 1564 wieś liczyła 12 łanów. W 1566 pobór odbył się z 7,5 łana od 4 zagrodników, jednego komornika. W 1580 pobór odbył się od 7,5 łana, 4 zagrodników po 4 grosze, jednego komornika po 8 groszy, 4 komorników po 2 grosze, od jednego pługa najemnego robotnika zwanego ratajem, jednego rzemieślnika oraz owczarza wypasającego 15 owiec.
Przywilejem z 10 października 1720 roku istniejącej wsi nadano prawa osady olęderskiej.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Kąkolewo należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski). Kąkolewo należało do okręgu lutomyślskiego i stanowiło część majątku Bukowiec, którego właścicielem był wówczas Szolc i Łubieński (posiadali oni także sąsiedni, rozległy majątek Grodzisk). W skład majątku Bukowiec wchodziło łącznie 7 wsi oraz Kozia karczma. Według spisu urzędowego z 1837 roku Kąkolewo liczyło 704 mieszkańców i 110 dymów (domostw). Natomiast w czasie spisu w 1905 r.