Całość układu zamykały (od zewnątrz) drogi zagumienne, połączone na obrzeżach z drogą wiejską. Analogiczna kompozycja przestrzenna zachowała się do czasów II wojny światowej.
Do czasów dzisiejszych układ ten się nie zmienił. Jest to kompozycja zwarta, osiowa, rozplanowana w układzie południkowym na przestrzeni ok. 400 m, z centralnie posadowionym kościołem. Pierzeje są proste, z kalenicową zabudową, z niewielkimi ubytkami w południowej części wsi (brak 2-3 zagród). Układ sieci drożnej o pierwotnym przebiegu, łącznie z zachodnią drogą zagumienną, wschodnia uległa zatarciu. W obrębie wsi brak nowych elementów kubaturowych, czy przestrzennych. Zgodnie z zaleceniem konserwatora zabytków układ przestrzenny oraz struktura i formy zabudowy winny podlegać ochronie konserwatorskiej w ramach strefy.
Zabudowa Dolice były typową, chłopską wsią kolonizacyjną, założoną w oparciu o jednakowe nadziały ziemi, stąd o jednorodnej strukturze zabudowy. Według historycznych przekazów kartograficznych i ikonograficznych zabudowę wsi tworzyły typologicznie jednorodne zagrody chłopskie, średniorolne, 3- i 4-budynkowe (na obrzeżach układu).