6 listopada w Lublinie został szefem sztabu generała majora Edwarda Śmigłego-Rydza, jako ministra wojny w Tymczasowym Rządzie Ludowym Republiki Polskiej. 10 listopada został awansowany na podpułkownika. 16 listopada wyznaczony został na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin”. Tydzień później przeniesiony został do Warszawy na takie samo stanowisko w Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa”. 17 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego przez Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego z zatwierdzeniem awansu na podpułkownika ogłoszonego w rozkazie generała majora Śmigły-RydzaDz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 373.. 12 kwietnia 1919 został zaliczony do korpusu oficerów Sztabu Generalnego. 12 września 1919 powierzono mu dodatkowo funkcję przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej dla grupy oficerów byłych Legionów PolskichDz. Rozk. Wojsk. Nr 91 z 2 października 1919, poz. 3361., a 25 września tego roku członka Oficerskiego Trybunału OrzekającegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 93 z 25 października 1919, poz. 3572.. Od 15 do 30 października 1919 był słuchaczem Centrum Studiów Artyleryjskich dla wyższych oficerów dysponujących artylerią. 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.