By zwiększyć wysokość zapory, balony ustawiano niekiedy w dwóch rzędach (jeden nad drugim – tak zwany układ tandemowy), dzięki czemu zapora balonowa wznosiła się na wysokość aż 4000 metrów.
Balony zaporowe stosowane były w okresie II wojny światowej jako osłona ważnych celów, na przykład baz wojskowych, węzłów komunikacyjnych czy dużych miast przed bombardowaniem przez lotnictwo wojskowe, między innymi w systemie obrony przeciwlotniczej Londynu podczas bitwy o Anglię.
II wojna światowa 1 listopada 1938 zostało utworzone brytyjskie dowództwo balonów RAF-u, w celu ochrony miast i strategicznych obszarów, takich jak obszary przemysłowe czy porty. Balony zaporowe zostały przeznaczone do ochrony przed bombowcami nurkującymi na pułapie poniżej 1500 metrów, zmuszając je do lotu wyżej, w zasięgu skupionego ognia obrony przeciwlotniczej. Artyleria przeciwlotnicza była mało skuteczna w trafianiu bardzo szybko przelatujących samolotów, na bardzo niskim pułapie. Bombardowanie w locie nurkowym cechowało się w tym okresie najwyższą celnością. Bombowiec nurkujący podczas ataku nurkował pod stromym kątem w kierunku celu, po czym na niewielkiej wysokości zrzucał bomby i nad ziemią wychodził z lotu nurkowego.