Wynagradzając wierne służby komesa Borka z Sierakowa, syna komesa Wojsława, Przemysł II odłączył od opola i kasztelanii śremskiej wieś Psarskie, położoną koło Śremu, należącą do tegoż komesa Borka, płacącą dotąd powinności według prawa polskiego razem ze wsią książęcą Zarzenino (obecnie nie istnieje), którą to wieś otrzymał książę w drodze zamiany od komesa Wisława brata Borka, i przyłączył Psarskie do opola Drzonek. Według treści dokumentu wystawionego przez Przemysła II uwolnił on wieś Psarskie od ciężarów prawa polskiego takich jak powóz, podwód, podworowe oraz od stróży, a także od innych powinności należnych grodowi .
Książę wyznaczył wówczas także granice wsi Psarskie z miastem Śrem dzięki czemu opisano dokładnie okolicę odnotowując także szereg lokalnych nazw geograficznych. Granica majętności biegła od bagna zwanego „Pluskocin” aż do strugi zwanej „Sabel” (oryg. „Zabeł”) na której był jaz zwany „Sędziniec” (lub Sędzin jaz, w oryginale „Santzyn yaz”. Potem granica biegła wzdłuż rzeki zwanej „Struga”, która wypływała ze strugi „Sabel”, i wzdłuż niej granica ta dochodziła do starorzecza zwanego „Nakrzyże”.