Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych dzięki czemu zachował się XVI wieczny obraz wsi. W 1510 we wsi było 13 łanów kmiecych, 3 łany sołtysie z czego dwaj sołtysi łomniccy uprawiali po 1,5 łana. W 1530 pobrano podatki od 6 łanów, oraz trzy grosze od karczmy. W 1563 miał miejsce pobór od 15,5 łana, 3 łanów sołtysich, karczmy dorocznej. W 1581 pobrano podatki od 11,5 łana, 5 zagrodników oraz od owczarza wypasającego 15 owiec. W 1581 pobór podatkowy od wsi zapłacił dziedzic łomnicki, krajczy koronny Piotr Opaliński herbu Łodzia.
W historycznych dokumentach źródłowych odnotowano także zwykłych mieszkańców wsi. W 1581 przy okazji procesu sądowego wspomniani zostali pracownik Jan Pendey, Katarzyna wdowa po Szymonie Domagale, Jan Wocio, Stanisław Księgów oraz karczmarz Marcin. Poddani ci pozywali do sądu szlachcica Stanisława Zlińskiego z Chrośnicy o zabranie im przemocą siana, każdy z nich złożył pozew na kwotę 30 grzywien.
Do czasu rozbiorów miejscowość leżała w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.