Podczas prac wykopaliskowych odsłonięto liczne sklepy, warsztaty, teatr, forum z bazyliką, kurią i świątyniami, trzy palestry i termy, amfiteatr z koszarami gladiatorów i wiele innych obiektów. Dopiero w ostatnim okresie historii zaczęto budować domy mieszkalne poza murami obronnymi, wcześniejsze przebudowy ograniczały się do terenów wewnątrz fortyfikacji. Zmiany polegały m.in. na łączeniu 2-3 starszych, pochodzących z okresu samnickiego domów w duże rezydencje z przylegającymi do nich sklepami lub warsztatami. Domy powiększano też przez dobudowywanie piętra.
W okresie pomiędzy IV–I wiekiem p.n.e. miasto było samorządne, zachowywało też tradycyjne samnickie urzędy z mediss toutiksem jako najwyższym urzędnikiem. W III i II wieku p.n.e. przeżywało okres dynamicznego rozwoju, będąc jednym z najważniejszych portów w regionie, gdy obsługiwało Nolę i Nucerię. W jego gestii znajdowało się również ujście żeglownej rzeki Sarnus. Miasto i jego okolice było położone na żyznych ziemiach, gdzie uprawiano winorośl (z produkcją wina renomowanego w świecie antycznym), oliwki i zboża. W II wieku p.n.e. nastąpiło jego znaczne rozszerzenie w kierunku północnym i wschodnim oraz przebudowa centralnych części z położonymi przy forum budowlami reprezentacyjnymi.