Wieś składała się wówczas z 21 chałup dobrych i 5 złych. Zamieszkiwało je 27 rodzin chłopskich wymienionych z nazwiska. Na podstwawie dokumentu możemy prześledzić posiadany przez nich majątek oraz powinności, które świadczyli wobec dworu. Była to nie tylko pańszczyzna, ale również danina pieniężna i świadczenia w naturze – takie jak: manna, owies, chmiel oraz drób (z podziałem na kury, kapłony oraz jaja!).
W roku 1792 księgi parafii Klembów odnotowywały miejscowość Kąty Jasieńskie, stanowiące prawdopodobnie część obecnej Jasienicy. W wyniku III rozbioru Polski, w 1795 roku Jasienica trafiła do zaboru austriackiego (tzw. Nowa Galicja), do nowo utworzonego powiatu stanisławowskiego należącego do cyrkułu (województwa) siedleckiego. W roku 1809 wieś wraz z resztą Nowej Galicji znalazła się w Księstwie Warszawskim, w departamencie warszawskim (nadal w powiecie stanisławowskim). Po likwidacji Księstwa Warszawskiego i utworzeniu w 1815 roku zależnego od Rosji Królestwa Polskiego, powiat stanisławowski, wraz z Jasienicą, znalazł się w województwie mazowieckim. W tym czasie właścicielami Jasienicy byli Jan Czarnocki – Podczaszy Drohicki, a następnie Gen. Franciszek Żymirski. W 1827 roku w miejscowości było 28 domów i 186 mieszkańców (to więcej niż w Tłuszczu w tym samym czasie). W folwarku były 4 domy murowane i 14 drewnianych.