W 1388 Biegun sołtys wsi Grodna wygrał spór z Nieborzą, „z młyna w Jardanowicach” (obecnie to wieś Wiardunki) o 5 grzywien z tytułu poręki .
W 1402 odnotowani zostali dziedzice wsi Przecław i Zofia, rodzeństwo Jarosława Gołutowskiego z Gołutowa w powiecie pyzdrskim (obecnie to Gułtowy). W 1417 Jaracz dziedzic grodzieński był w sporze z uczciwą Alcją ze wsi Jasienie koło Swarzędza. Jego potomkowie przyjęli od nazwy wsi odmiejscowe nazwisko Grodzieńskich zwanych także alternatywnie Grudzieńskimi.
W XV wieku właścicielami we wsi byli synowie Jaracza Jan i Andrzej Grudzińscy. W latach 1442-1480 odnotowany został syn Jaracza Jan Grudziński (zwany też Grodzeńskim) z Grodna ale także z Wełny. W 1442 został pozwany przez Szczepana Jardanowskiego kanonika poznańskiego o zwrot dwóch grzywien, które Grudziński był winien krewnemu (łac. „nepos”) kanonikowi, zmarłemu na Węgrzech. W 1445 Jan Grudziński podzielił się dobrami ze swoim bratem Andrzejem Grudzińskim zapisując swojej żonie Katarzynie po 150 grzywien posagu oraz wiana na połowie swoich części w Godnie, Parkowie, Wełnie i w młynie zwanym Jaracz (obecnie wieś Jaracz. W 1472 został odnotowany wraz ze swoim wujem Andrzeja synem Mikołaja Chybskiego, który posiadał część Ocieszyna. W 1474 wraz ze stryjem córek Andrzeja Sobiejuchy z Modliszewa w powiecie gnieźnieńskim.