Badania archeologiczne przeprowadzone w 1957 i 1965 dowodzą, że gród z XI w. ma do dziś ślady umocnień obronnych, które otaczają konstrukcję drewnianą. Jest to grodzisko dwuczłonkowe o wymiarach 120 x 150 m z pojedynczym pierścieniem wału i wydzielonym stożkiem, wewnątrz którego górna platforma wynosi ok. 30 m średnicy. Wypełnisko wału tworzyły izbice wypełnione gliną, wewnątrz zaopatrzone w warstwę kamieni, tworzących ławę. Później jego szczyt podniesiono kamieniami, a całość oblepiono grubą warstwą gliny. Gród otoczony był podwójnym pierścieniem wałów, rozdzielonych 5-metrową fosą o głębokości 1,75 m, otaczającą go od strony zewnętrznej. Wróg, chcąc dotrzeć do podnóża wału, musiałby pokonać najpierw tę fosę, potem ławę o szer. 1 m. Zabudowa zewnętrzna takich grodów to budynki naziemne, budowane na zrąb, z piecami lub paleniskami z kamieni i często drewniana podłogą oraz chaty półziemiankowe. Podczas badań znaleziono ułamki naczyń glinianych, liczne fragm. ceramiki z XI w., węgle drzewne i kości zwierzęce. Obecnie obszar jest pod uprawą, co spowodowało zniszczenie obiektu.