Historykom sprawia to problem w rozstrzygnięciu, której ze wsi dotyczą zapisane informacje ponieważ nazwa Gorzyce, nie zawsze uzupełniona została w nich łacińskim dodatkiem "Maior" lub "Minor" oznaczających po polsku Gorzyce Wielkie i Małe czyli Gorzyczki jak wówczas zapisywano nazwy obu wsi.
Początkowo wieś była własnością szlachecką, należącą do wielkopolskiej szlachty z rodu Gorzyckich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Gryżyńskich, Jaszkowskich. W 1469 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1437 leżała w parafii Czempiń.
Pierwszy zapis jaki historycy wiążą z miejscowością pochodzi z 1315 i odnotowuje Piotra Gorzyckiego, którego odnotowano jako świadka w dokumencie dotyczacym sołectwa w Psarskiem koło Śremu. W latach 1387-1400 wymieniano Smysława Smyszka Gorzyckiego z Gorzyc, który od 1398 był dziedzicem w Bukownicy. W 1398 Smysław wraz z bratem Konradem z Gorzyc zakupili od Marcina dziedzica w Bukownicy połowę tej wsi za 60 grzywien groszy praskich. W 1400 Smysław Gorzycki wezwany zosytał przed sąd w sporze m.in.